Analizy

Europa nakazała Plug&Charge. Nikt nie potrafi powiedzieć, gdzie działa.

August 19, 2026

Ilustracja akwarelą: kabel ładowania zmierza ku niewielkiemu gniazdu, mijając potężną twierdzę kłódek i lakowych pieczęci

8 January 2026 Plug&Charge przestał być funkcją, a stał się wymogiem prawnym. Każdy nowo instalowany publiczny punkt ładowania w UE musi teraz implementować ISO 15118-2. Od 1 January 2027 dołącza do niego ISO 15118-20 — także w ładowarkach prywatnych.

Niemiecki federalny rejestr punktów ładowania wymienia 31 865 publicznych lokalizacji ładowania. 1 018 z nich deklaruje Plug&Charge. To 3.2%.

Zanim uznasz, że Europa ignoruje własne prawo: niezupełnie. Jest gorzej. Nikt nie potrafi powiedzieć, gdzie Plug&Charge faktycznie działa — ani regulator, ani operatorzy, ani my. A powód tego stanu rzeczy jest całą historią.

Wolisz obejrzeć? Oto wersja 4-minutowa.

1 018
Niemieckie publiczne lokalizacje deklarujące Plug&Charge
of 31 865
236
Niemieckie lokalizacje DC (50 kW+) deklarujące tę funkcję
6.2%
<10
Laboratoria akredytowane do pełnych testów ISO 15118-20
6-9 month waits

Obietnica jest rodem z Tesli — i jest dobra

ISO 15118 w pigułce
To standard komunikacji między samochodem a ładowarką, nie system płatności. -2 (2016) to koń pociągowy: TLS, certyfikaty, uwierzytelnianie oparte na umowie — czyli Plug&Charge. -3 obejmuje fizyczną sygnalizację przez przewód pilota. -4 i -5 to specyfikacje testów zgodności. -20 (2022) to następca: lepsza kryptografia, dwukierunkowy transfer energii, ładowanie bezprzewodowe. DIN SPEC 70121 to starszy, prostszy protokół DC, do którego wciąż przechodzi większość samochodów.

Podłączasz kabel. Odchodzisz. Samochód i ładowarka ustalają, kim jesteś i kto płaci, a nikt nie otwiera aplikacji, nie przykłada karty ani nie fotografuje kodu QR.

Tesla robi to od 2012 roku, używając własnego handshake'u w sieci, którą kontroluje od końca do końca. Dwie strony, jedna firma, żadnych negocjacji. Cała reszta musi odtworzyć to doświadczenie wśród setek operatorów i dziesiątek producentów samochodów, którzy nie mają szczególnego powodu, by sobie ufać.

Do tego służy ISO 15118. I tu zaczynają się problemy.

Regulacja nakazuje implementację. Nie nakazuje używania.

AFIR, zmienione przez Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2025/656, wymaga, by nowe lub modernizowane publiczne ładowarki implementowały ISO 15118-1/2/3/4/5 od 2026 roku, a ISO 15118-20 od 2027 roku.

Zwróć uwagę na czasownik. Ładowarka może być w pełni zgodna z przepisami i nigdy nie zrealizować ani jednej sesji Plug&Charge. Obowiązki płatnicze AFIR znajdują się w Article 5 i spełniają je czytniki kart oraz kody QR — wytyczne samej Komisji potwierdzają, że Plug&Charge nie ma znaczenia dla płatności ad hoc.

Prawo gwarantuje więc montaż instalacji. Nie gwarantuje, że popłynie nią woda.

Werdykt samego CharIN, April 2026
“Nakazanie ISO 15118-20 w izolacji może zatem stworzyć fałszywe poczucie interoperacyjności, ponieważ wspólna składnia protokołu nie gwarantuje spójnej semantyki ani zgodnego zachowania systemów.”

Ten sam dokument wskazuje, że w ogóle nie istnieje system certyfikacji AC EVSE, i przewiduje współistnienie starszych protokołów “co najmniej do 2028 roku”.

CharIN — organizacja zarządzająca złączem CCS i raczej nieskłonna do dramatyzowania — opublikowała stanowisko 28 April 2026, które brzmi jak uprzejmy sygnał alarmowy.

Wnioski są następujące: regulacja nakazuje stosowanie standardu, ale nigdy nie definiuje sposobu udowodnienia zgodności. W pełni zgodny sprzęt nie jest dostępny na skalę rynkową. Mniej niż dziesięć laboratoriów na świecie ma akredytację do pełnych testów zgodności ISO 15118-20, a czas oczekiwania wynosi 6 do 9 miesięcy. Formalne przypadki testowe zgodności AC nie są spodziewane przed końcem 2027 roku — rok po wejściu wymogu w życie.

CharIN rekomenduje Komisji przesunięcie terminu na 2027 rok, aż pojawią się rozwiązania gotowe dla rynku. Własna organizacja branżowa odpowiedzialna za standard prosi o opóźnienie przepisu napisanego po to, by jej pomóc.

Siedem stron i kabel

Łańcuch zaufania
1. V2G Root CA stanowi kotwicę zaufania dla całego ekosystemu.
2. Producent samochodu instaluje w aucie fabryczny certyfikat provisioningu OEM.
3. Kierowca zawiera umowę z dostawcą usług mobilności, który wydaje certyfikat umowny.
4. Usługa provisioningu certyfikatów szyfruje go i przekazuje do puli.
5. Samochód pobiera go przy następnej kompatybilnej ładowarce.
6. CPO i jego system zarządzania muszą ufać temu samemu rootowi oraz posiadać ważny certyfikat końcowy SECC.
Każdy certyfikat trzeba wystawić, rozprowadzić, zainstalować, odnowić i unieważnić. We wszystkich tych podmiotach.

Autocharge potrzebuje dwóch stron i jednego identyfikatora. Plug&Charge potrzebuje producenta samochodu, dostawcy usług mobilności, usługi provisioningu certyfikatów, głównego urzędu certyfikacji, puli certyfikatów, operatora punktów ładowania oraz jego platformy zarządzającej — wszyscy muszą dysponować ważnymi, aktualnymi i wzajemnie zaufanymi poświadczeniami w chwili, gdy kierowca podłącza kabel.

Gdy działa, jest niewidoczne. Gdy choć jedno ogniwo jest nieaktualne, kierowca dostaje ładowarkę, która nie chce wystartować — bez żadnego wyjaśnienia.

Kto ma być korzeniem zaufania?

To pytanie najciekawsze biznesowo — i na nim Hubject zbudował swój biznes.

Hubject to joint venture BMW, Bosch, Mercedes-Benz, EnBW, innogy, Siemens i Volkswagen. Prowadzi V2G root CA oraz platformę łączącą strony, które go potrzebują. Eric Sidle, SVP Engineering w ChargePoint, nazwał ISO 15118 “mocno faworyzującym niewielką grupę organizacji, które wydają i kontrolują te certyfikaty”, argumentując, że pośrednik ostatecznie kontroluje ceny. Marc Mültin, współautor standardu, przyznał, że interesariusze postrzegają Hubject jako “niewystarczająco niezależny”.

Europa jest mniej jednobiegunowa niż dawniej. Gireve — francuski operator roamingowy, z Thalesem odpowiedzialnym za kryptografię — oferuje teraz usługi root CA i puli. CharIN prowadzi własny V2G root, obsługiwany dla niego przez Irdeto. Penta Security prowadzi cross-certyfikację z Hubject. To zdrowszy układ. Oznacza też, że ładowarka musi teraz ufać kilku rootom, a certyfikat kierowcy musi być dostępny przez tę pulę, którą akurat wybrał producent jego samochodu.

Ameryka Północna podeszła do sprawy od drugiej strony. Konsorcjum EVPKI SAE ITC uruchomiło produkcyjną Certificate Trust List obejmującą sześć głównych certyfikatów, z deklarowanym celem stworzenia “konkurencyjnego rynku dostawców PKI, który obecnie w istotnym sensie nie istnieje”.

Przeczytaj to zdanie jeszcze raz. Konsorcjum standardyzacyjne mówi głośno to, co zwykle zostaje przemilczane.

A Korea wybrała całkiem trzecią odpowiedź: Hyundai Motor Group przekazuje swoją technologię Plug&Charge i urząd certyfikacji rządowi, bezpłatnie, wraz z otwartym sojuszem 12 krajowych operatorów. Państwo staje się rootem.

Trzy kontynenty, trzy odpowiedzi na pytanie “komu ufasz”: joint venture należące do producentów samochodów, konkurencyjny rynek ze wspólną listą zaufania i ministerstwo. Tylko jedno z nich jest modelem biznesowym.

Co niemiecki rejestr wie, a czego nie wie

Niemcy są jedynym dużym europejskim rynkiem, którego oficjalny rejestr punktów ładowania pyta operatorów wprost, czy dana lokalizacja obsługuje Plug&Charge. Pobraliśmy odpowiedzi.

Udział niemieckich lokalizacji DC (50 kW+) każdego operatora, które deklarują Plug&Charge w federalnym rejestrze punktów ładowania. Operatorzy z 40 lub większą liczbą lokalizacji DC. Źródło: Chargalytics, dane Bundesnetzagentur, August 2026.

Aral pulse deklaruje 53 ze swoich 87 niemieckich lokalizacji DC. Allego deklaruje 11 z 68. Ionity — które od lat obsługuje ISO 15118-2 Plug&Charge w całej swojej sieci — deklaruje jedną lokalizację na 61. Tesla nie deklaruje żadnej z 268.

Ten wykres nie mierzy Plug&Charge. Mierzy, kto wypełnił formularz.

To właśnie jest wniosek. W pierwszym roku obowiązywania kontynentalnego wymogu, na rynku z największą liczbą punktów ładowania i najskrupulatniejszym rejestrem w Europie, nie istnieje wiarygodny publiczny wykaz miejsc, w których działa Plug&Charge. Tylko niemiecki rejestr w ogóle to odnotowuje. Austriacki rejestr oraz nordycki NOBIL mają pole dotyczące uwierzytelniania, ale żadna pozycja go nie wymienia; Francja, Włochy i Niderlandy nawet nie zadają tego pytania.

Kierowcy dowiadują się, podłączając kabel i czekając.

Tymczasem prymitywna wersja wciąż działa

Autocharge wykonuje tę samą pracę bez całej tej maszynerii. Ładowarka odczytuje identyfikator, który samochód emituje podczas handshake'u DC — zwykle jego adres MAC — sprawdza go na koncie i uruchamia ładowanie. Jedna rejestracja, bez certyfikatów, bez korzenia zaufania, bez puli, bez izby rozliczeniowej.

Na papierze jest też niebezpieczny. Adres MAC to identyfikator, nie sekret. Każdy, kto potrafi go odczytać, może co do zasady się nim posłużyć, a jedyną dostępną operatorowi obroną jest blokowanie tych, które są nadużywane. Marc Mültin, współautor ISO 15118, opublikował tekst zatytułowany — bez szczególnej subtelności — “Autocharge: czym jest i dlaczego to zły pomysł”.

Ma rację co do bezpieczeństwa. Opisuje też coś, co po cichu działa w całej Europie, podczas gdy bezpieczna wersja czeka na swoje certyfikaty.

Sześciu operatorów, o których możemy potwierdzić, że korzystają z Autocharge
EnBW · Mer · Electra · Fastned · Powerdot · GRIDSERVE

W naszej bazie danych tylko ta szóstka obsługuje 5 789 lokalizacji DC i 32 677 stanowisk DC w 14 krajach.

Traktuj to jako próbę, nie pełny spis. Nie istnieje rejestr wdrożeń Autocharge, więc są to sieci, które znaleźliśmy, analizując komunikaty — nie pomiar rynku — i nie każda ładowarka w tych sieciach obsługuje tę funkcję.

Autocharge działa między innymi w sieciach EnBW, Mer, Electra, Fastned, Powerdot i GRIDSERVE. Powerdot wdrożył je wraz z Miio, a następnie z Chargemap we Francji, Belgii, Hiszpanii i Polsce. Działa w samochodach, które nigdy nie otrzymają certyfikatu kontraktowego, oraz na stacjach, które nigdy nie dołączą do PKI.

Sześć to próba, nie pełny spis. Nikt nie publikuje rejestru wdrożeń Autocharge — co, po raz kolejny, jest sednem sprawy. Dla skali: nasza baza obejmuje około ćwierć miliona publicznych stanowisk DC w Europie. Więcej sieci korzysta z Autocharge, niż jesteśmy w stanie potwierdzić, i nie każda ładowarka w tych sześciu sieciach je obsługuje. Nikt nie zna prawdziwej liczby.

Autocharge też nie jest jednolite — i to ma znaczenie

Jest jednak haczyk, o którym operatorzy mówią bez ogródek: włączenie Autocharge w sieci nie oznacza, że działa ono na każdej ładowarce tej sieci.

Działa wyłącznie na DC. Identyfikator jest przesyłany w cyfrowym handshake'u wymaganym przy ładowaniu DC, a zwykłe ładowanie AC nie prowadzi takiej rozmowy — i właśnie tę lukę miało wypełnić ISO 15118. Ładowarka potrzebuje też OCPP 1.5 lub nowszego oraz oprogramowania firmware obsługującego tę funkcję, więc starsze urządzenia w sieci obsługującej skądinąd Autocharge po prostu tego nie potrafią. GRIDSERVE na przykład wdrożył je wraz z nowszym sprzętem, zamiast uruchomić je z dnia na dzień w całej swojej sieci.

Ironia identyfikatora
Samochody Volkswagen Group na platformie MEB — ID.3, ID.4, ID.5, Skoda Enyaq, Audi Q4 e-tron, Cupra Born — rotują adres MAC, więc Autocharge nie może ich wiarygodnie identyfikować.

Volkswagen Group jest również współwłaścicielem Hubject.

Samochody CHAdeMO są całkowicie wykluczone. Kilka starszych modeli VAG i niektóre Lucidy nigdy tego nie obsługiwały.

Jest też samochód. Platforma MEB Volkswagen Group rotuje adres MAC, co czyni Autocharge strukturalnie niemożliwym w modelach ID.3, ID.4, ID.5, Skoda Enyaq, Audi Q4 e-tron i Cupra Born. Pojazdy CHAdeMO są wykluczone z założenia. Rozproszone grono starszych modeli nigdy tego nie obsługiwało.

Doświadczenie kierowcy wygląda więc tak: działa, aż przestaje, a z góry nie da się powiedzieć, która ładowarka lub który samochód okaże się wyjątkiem. Co jest, słowo w słowo, tym samym zarzutem, który właśnie postawiliśmy Plug&Charge.

Na ścieżce rozwoju jest też data graniczna. Punkt 2.1.2 załącznika do rozporządzenia delegowanego wymaga, aby każdy publicznie dostępny punkt ładowania zainstalowany lub zmodernizowany od 1 January 2027, który oferuje automatyczne uwierzytelnianie — a Autocharge się do tego zalicza — wdrażał zarówno ISO 15118-2, jak i -20. Istniejące lokalizacje mogą działać dalej: motyw 25 wprost pozwala punktom wykorzystującym rozwiązanie inne niż plug-and-charge funkcjonować “until a full market transition has been achieved”.

Autocharge nie jest więc zakazane. Jest objęte prawami nabytymi — to inny, wolniejszy rodzaj końca, który zamyka drogę dla nowych inwestycji, pozostawiając istniejącą bazę bez zmian.

To uczciwa ocena. Autocharge nie jest lepszym systemem. To gorszy system, który został wdrożony, a samo wdrożenie okazuje się warte bardzo wiele.

Trzecia droga, której nikt nie wpisał do rozporządzenia

Podczas gdy organy normalizacyjne się spierają, wyłania się cichsza odpowiedź: zidentyfikować samochód przez jego własne połączenie danych i całkowicie pominąć rozmowę przez kabel.

Ford już to robi, budując własne dostarczanie certyfikatów oparte na telematyce zamiast korzystać ze standardowego procesu provisioningu. Wiosną 2026 Vattenfall InCharge i WirelessCar przeprowadziły pilotaż z udziałem ponad 700 kierowców w Szwecji, Niderlandach i Niemczech, rozpoczynając sesje bez karty, aplikacji, certyfikatu i adresu MAC — wystarczyło, że samochód powiedział chmurze, gdzie jest podłączony.

Telematyka ma oczywistą wadę: wymaga współpracy producenta samochodu i oddaje mu relację z klientem. Co może być dokładnie powodem, dla którego producenci samochodów ją lubią.

Dwie drogi do tego samego doświadczenia kierowcy
AutochargePlug & Charge (ISO 15118-2)
TożsamośćAdres MAC lub VINCertyfikat kontraktowy X.509
Wymagane strony2 (kierowca, operator)7+ w całym łańcuchu zaufania
StandaryzacjaNie, specyficzne dla operatoraTak, ISO 15118-2 i -20
Między sieciamiTylko gdy operatorzy zawrą dwustronne porozumienieZ założenia, przez współdzielone rooty
Podatne na spoofingTak, zasadniczoAtak przekaźnikowy zademonstrowany w 2025
Koszt zarządzaniaZeroRoot CA, pule, cykl życia certyfikatów
Status AFIRDozwolone dziś, a istniejące lokalizacje mogą działać dalej. Od 1 Jan 2027 publiczne punkty zainstalowane lub zmodernizowane muszą wdrażać -2 i -20, jeśli oferują automatyczne uwierzytelnianieImplementacja protokołu obowiązkowa od 2026. Sam przypadek użycia nigdy nie jest obowiązkowy
Działa na ACNie, tylko handshake DCTak, taki jest sens -2
Luki po stronie pojazdówVW Group MEB, CHAdeMO i kilka innychSzerokie i rosnące pokrycie
Działa dziś6+ sieci, które możemy potwierdzićIonity, Allego, Aral oraz nierówny długi ogon

Argument bezpieczeństwa, potraktowany poważnie

Argument za całą tą maszynerią jest realny. Certyfikaty dają możliwość unieważniania, niezaprzeczalność i ochronę przed dokładnie tym spoofingiem identyfikatora, do którego zachęca Autocharge. Jeśli Plug&Charge ma obsługiwać płatności za miliony transakcji bez nadzoru, kryptografia jest właściwą odpowiedzią.

Potem nadszedł December 2025.

Atak przekaźnikowy
Loew, Vasu, Hutzelmann i Hof, prezentacja na USENIX VehicleSec 2026. Atakujący uruchamia fałszywą stację ładowania, pozwala samochodowi ofiary się połączyć i przekazuje uwierzytelnienie do prawdziwej ładowarki gdzie indziej. Samochód atakującego się ładuje. Ofiara płaci rachunek.

Przyczyna źródłowa: podpis Plug&Charge nie zawiera tożsamości stacji, w połączeniu ze słabościami sposobu, w jaki ISO 15118 obsługuje certyfikaty TLS.

Naukowcy opublikowali działający atak przekaźnikowy na płatności ISO 15118 Plug&Charge: fałszywa ładowarka, przekazany handshake i rachunek kogoś innego. Pełny proof-of-concept, zaakceptowany na USENIX VehicleSec 2026.

Na prawdziwe uznanie dla Hubject zasługuje fakt, że główny autor prezentuje go na ICNC26 — na własnej scenie Hubject, podczas sesji zatytułowanej “Plug and Charge Payment Fraud and other ISO 15118 Vulnerabilities”. Tak poważna branża radzi sobie ze złymi wiadomościami.

Ale zestawmy ze sobą te dwa fakty. Siedem lat infrastruktury certyfikatów stworzyło system, który wciąż był podatny na atak przekaźnikowy. To, co miał zastąpić — adres MAC w tabeli wyszukiwania — po cichu działa w sieciach obejmujących ponad tuzin krajów. Złożoność kupiła mniej bezpieczeństwa, niż sugerował deck sprzedażowy.

Producenci samochodów są gotowi. Ładowarki nie.

Po stronie pojazdów to jest niemal rozwiązane. Porsche Taycan i Mercedes EQS dotarły tam jako pierwsze. Dziś lista obejmuje gamę Volkswagen ID, Skoda Enyaq, Audi Q4 e-tron i Cupra Born; BMW i4, i5, i7 i iX; Hyundai Ioniq 5 i 6, Kia EV6 i EV9, Genesis GV60; Volvo EX90 i EX60; Polestar od roku modelowego 2026.

Volvo uruchomiło Plug&Charge na 35 000 stacji w USA w June 2026. GM ogłosił wdrożenie podczas Empower latem. Samochody zasadniczo wywiązują się ze swojej części zadania.

Dwa szczegóły psują ten obraz. Ford zbudował własne dostarczanie certyfikatów oparte na telematyce zamiast korzystać ze standardowego procesu provisioningu, powołując się na bezpieczeństwo. Gdy producent samochodów omija twój ekosystem, aby dotrzeć do twojego standardu, ekosystem ma problem produktowy.

A własny biuletyn serwisowy BMW dla EV z roku modelowego 2025 wylicza tryby awarii, których dealerzy powinni się spodziewać: brak menu Plug&Charge, nieudana instalacja kontraktu, kontrakty znikające po instalacji, dostawcy, którzy po prostu ich nie wysyłają. To tarcie udokumentowane przez fabrykę w instrukcji warsztatowej.

Wąskie gardło sprzętowe w liczbach
Mniej niż 10 laboratoriów na świecie akredytowanych do pełnych testów zgodności ISO 15118-20.
Czas oczekiwania: 6 do 9 miesięcy.
Formalne przypadki testowe zgodności AC spodziewane nie wcześniej niż pod koniec 2027.
Wymóg zaczyna obowiązywać 1 January 2027.

Producenci muszą dostarczyć certyfikowany sprzęt mniej więcej rok przed tym, zanim certyfikacja w ogóle zaistnieje.

To po stronie producentów ładowarek termin 2027 przestaje być debatą o polityce, a staje się problemem łańcucha dostaw. Alpitronic wskazuje wsparcie dla ISO 15118-20 z terminem wdrożenia “TBC”. Nie jest odosobniony.

Sprzęt przeznaczony do publicznego użytku w Europie, zamawiany od 2026, potrzebuje od pierwszego dnia kontrolerów komunikacyjnych obsługujących PLC — obietnica aktualizacji firmware nie wystarczy. To decyzja dotycząca bill of materials, podjęta dwa lata przed ukończeniem oprogramowania, które ma z niego korzystać.

Już przez to przechodziliśmy

W 2015 roku nasz założyciel Ole Henrik Hannisdahl stanął na scenie ICNC w Berlinie i powiedział sali pełnej ludzi od roamingu, że roaming jest rozwiązaniem problemu, który branża sama sobie stworzyła, utrudniając po prostu podjechanie do ładowarki i skorzystanie z niej.

Nie został zaproszony ponownie.

Irytujące w tym argumencie jest to, jak dobrze się zestarzał. Roaming działał komercyjnie. Utrwalił też fragmentację, którą miał jedynie przykryć. Jedenaście lat później europejscy kierowcy nadal noszą portfel pełen kart RFID i folder pełen aplikacji, a warstwa rozliczeniowa stała się stałym podatkiem od problemu, który nigdy nie był winą kierowcy.

Nawiasem mówiąc, ten odruch ma się świetnie. W December 2025 Atlante, Electra, Fastned i Ionity założyły ChargeLeague, aby kierowcy z sieci każdego członka mogli ładować się w każdej innej. Sojusz mający naprawić fragmentację stworzoną przez sojusze. Już widzieliśmy ten film.

Plug&Charge ma ten sam zarys co roaming. Naprawdę znakomite doświadczenie użytkownika, dostarczane przez warstwę zaufania, która wymaga pośrednika, jest przez niego wyceniana i — sądząc po niemieckim rejestrze — pozostaje niewidoczna w publicznych danych. Problem użytkownika, który rozwiązuje, jest realny. Struktura zarządzania, której wymaga, to część, o którą nikt nie prosił.

Najbardziej wymowne jest to, że Autocharge — choć technicznie gorsze — jest obecnie lepszym produktem. Mniej stron, żadnych certyfikatów i działa już dziś. To powinno niepokoić ludzi budujących dobre rozwiązanie inżynieryjne, a nie uspokajać tych, którzy tworzą jego toporną wersję.

To wszystko nie jest argumentem za porzuceniem ISO 15118. To właściwy standard, a argumenty za bezpieczeństwem będą tylko zyskiwać na sile, gdy ładowanie dwukierunkowe zamieni każdy samochód w zasób sieciowy. To argument za tym, by uczynić ekosystem nudnym.

Wystarczyłyby cztery rzeczy: wiele konkurujących ze sobą rootów, które Europa ma już dziś. Wspólna lista zaufania, do której może dołączyć każdy — Ameryka Północna ją ma, Europa nie. Provisioning certyfikatów, który nigdy nie wymaga zgłoszenia do wsparcia. I publiczny rejestr, który rzeczywiście wskazuje, gdzie to rozwiązanie działa — bo funkcja, której kierowcy nie mogą znaleźć, nie jest funkcją.

Europa nakazała stosowanie protokołu i pominęła pozostałe trzy.

Hubject gromadzi branżę na Tempelhof od 1 do 3 września. W agendzie znalazły się zarówno “Plug&Charge: Expanding Possibilities”, jak i wystąpienie o atakach przekaźnikowych. Warto obserwować, która sala się zapełni.

Skąd pochodzą te dane
Liczba punktów ładowania i deklaracje Plug&Charge pochodzą ze zunifikowanej europejskiej bazy stacji Chargalytics, która łączy krajowe rejestry, w tym Bundesnetzagentur, i jest aktualizowana codziennie. Niemcy i Austria to jedyne rynki, których rejestry zawierają pole dotyczące metody uwierzytelniania na tyle szczegółowe, by zbadać tę kwestię.

Przepisy zmieniają się szybciej niż sprzęt, więc to również śledzimy. ChargiPedia omawia AFIR i pozostałe europejskie regulacje dotyczące ładowania, a nasze statystyki krajowe obejmują każdy rynek na kontynencie. Rozpocznij bezpłatny okres próbny, aby uzyskać dostęp do obu.
Korekta, 19 sierpnia 2026

We wcześniejszej wersji tego artykułu w tabeli porównawczej wskazaliśmy, że Autocharge jest „nieuznawane, ale niezabronione” na mocy AFIR. Było to niepełne. Punkt 2.1.2 załącznika do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2025/656 wymaga, aby ogólnodostępne punkty ładowania zainstalowane lub zmodernizowane od 1 stycznia 2027 r., oferujące automatyczne uwierzytelnianie — w tym Autocharge — spełniały wymagania zarówno EN ISO 15118-2:2016, jak i EN ISO 15118-20:2022. Motyw 25 pozwala istniejącym lokalizacjom korzystającym z rozwiązania innego niż plug-and-charge działać do czasu osiągnięcia pełnej transformacji rynku. Poprawiliśmy tabelę, doprecyzowaliśmy, że AFIR nakazuje stosowanie protokołu, a nie konkretnego przypadku użycia, oraz dodaliśmy dwa akapity do sekcji o Autocharge. Dziękujemy czytelnikowi, który zwrócił na to uwagę na LinkedIn.